.........de hectiek loodst richting de auto. Eenmaal in de auto begeven we ons in een totaal andere wereld, wat een armoede. Iedereen leeft hier op straat, werkt, handelt, zit of bedelt om geld. Eén krioelende massa mensen en auto’s, gekleurde taxi’s, z.g. taptaps. Er staan Bijbelteksten, voorstellingen van Maria en voetbalhelden op. Overvol mensen, ze zitten, hangen of staan in de auto’s. Mensen, overal mensen met de meest vreemde spullen die ze meestal op hun hoofd vervoeren. Een plaag zijn de taxibrommers, jongens op elke hoek van de straat. Soms zitten er wel 3 of 4 mensen op. Ze scheuren overal doorheen, voorlangs, links, rechts passeren ze. Ze duiken overal onverwacht op Aankomst op het kinderdorp.

Na een enerverende rit zien we dat op het kinderdorp nog van alles moet gebeuren om op tijd klaar te zijn voor de opening. 80 Haitiaanse bouwvakkers waaronder veel oud bewoners van het kinderdorp zijn nog bezig met de afbouw van de kerk, de 7 schoolgebouwen en de 2 toiletgebouwen. Ze hebben nog slechts 2 dagen voor de officiële opening. Gaat dat wel lukken? Er moeten nog grote stukken bestraat worden van het schoolplein en voor de kerk. Er wordt af en aangereden met grind, stenen en cement. Er wordt nog volop geschilderd, beton gestort, leidingen getrokken, w.c.’s aangesloten. Vier Nederlandse elektriciens zijn volop aan de gang om op tijd klaar te zijn. Het gastenverblijf. Wij slapen met elkaar in het gastenverblijf. Best wel onwennig en onrustig door de gedachte dat we hier zijn omdat een aardbeving alles verwoest heeft. Maar dat went. Pijnlijk om te zien is dat nog veel mensen buiten slapen, getraumatiseerd als ze zijn door wat ze hebben meegemaakt. Westland Support De muur rondom het dorp heeft als doel voor veiligheid te zorgen. De dagen na de aardbeving was het duidelijk dat dit een van de eerste taken zou zijn die moest worden opgepakt. Door een geweldige actie van stichting Westland Support is dit gerealiseerd.

Vertegenwoordigers van deze stichting kwamen ook over voor de opening. Op het terrein We maken een rondje over het terrein en bekijken de aardbevingbestendige schoolgebouwen. 7 stuks. Ze zien er prachtig uit. Een kleuterschool, een basisschool en een middelbare school. En vooraan met de ingang aan de straat een schitterende kerk. Er wordt nog gelast aan de toegangspoorten en daarna wordt de poort geschilderd. Daarna lopen we langs de bananenplantage en andere fruitbomen. We bekijken de bakkerij, die het een stuk rustiger heeft nu er geen noodhulp meer gegeven wordt. Daarna bezoeken we het bejaardenproject. De ouderen zijn blij met ieder bezoek. Jojanneke, een Nederlandse verpleegkundige begeleidt deze mensen, ze is als een engel voor hen. Ze geeft medicatie en spreekt Creools met hen, ook over hun sterven. Je kunt zien dat de bejaarden blij met haar zijn. Ook bezoeken we het straatkinderenproject. Dit project was eerst verderop in de straat gevestigd.

Vanwege de steeds hogere huur en problemen met de riolering zijn deze 40 kinderen voorlopig ondergebracht in het vormingscentrum. Daar slapen ze, krijgen er eten en onderwijs. Een Franse stagiaire doet er fantastisch werk. Daarna bezoeken we de 4 nieuwe kinderunits met ieder 12 kinderen. Net zoals de bestaande 8 andere units, waaronder 2 met baby’s. Ook gaan we naar het waterproject, waar mensen uit de buurt voor weinig geld water kunnen halen. Als mensen ook dat niet kunnen betalen, kunnen zij gratis opgepompt grondwater krijgen. Daarna gaan we naar het bureau, waar de administratie wordt gedaan. Er is een balie waar mensen van buiten met allerlei hulpvragen komen.

Opening van de kerk.

Het is gelukt! De kerk is versierd met ballonnen en bloemen. En het schoolplein is overspannen met door de kinderen gemaakte slingers. De feestelijke inwijding van de kerk kan doorgaan. Wat een belevenis is een samenkomst op Haiti. Vol overgave wordt gezongen, in de handen geklapt en God geloofd en geprezen. Er waren twee kinderkoren. Natuurlijk begint de dienst niet precies op tijd en loopt het uit. Er waren veel genodigden in de kerk, zoals de Nederlandse consul-generaal Rob Padberg en een Nederlandse journaliste. Ook Haitiaanse journalisten waren gekomen. Wat zagen de mensen er feestelijk uit: dames in mantelpakjes en galajurken, gekleurde japonnen met grote hoeden. Kleine kinderen als bruidmeisjes en -jonkertjes, hun haren met linten, speldjes en kraaltjes versierd. Sokjes met ruches en glimmende schoenen. Het was een groot feest.

Er waren vele toespraken en optredens. Veel dank voor de Nederlandse inbreng en bewondering voor wat gezamenlijk tot stand is gebracht. Het is inderdaad geweldig. De mensen stonden tot buiten aan toe. Na afloop kreeg iedereen een traktatie en wat te drinken. Men vormde lange rijen voor de centrale keuken.

De volgende dag verscheen in een Haitiaanse krant een verslag van de opening. De kop luidde (vertaald): De Stichting Hart voor Haiti wijdt het grootste aardbevingbestendige complex van het land in. In het artikel staat dat volgens Hollandse ingenieurs de constructies bestand zijn tegen een aardbeving met de kracht van 8.5 op de schaal van Richter.

Wereldvoedselprogramma.

Tijdens een kop koffie na de dienst doet de consul-generaal een toezegging dat de schoolkinderen mee gaan delen uit het Wereldvoedselprogramma. Daartoe moet stichting Hart voor Haïti voor een kantine zorgen. De nu overbodige noodkerk kan hier mooi voor gebruikt worden. De consul was onder de indruk van wat allemaal tot stand is gebracht.

Grootste camping ter wereld.

Na de feestelijkheden komt de realiteit weer snel terug. We vertrekken naar de heuvels rondom Port-au-Prince, waar de dakloze mensen na de aardbeving zijn gehuisvest. Johan noemt dit cynisch ‘de grootste camping ter wereld’. Hooggelegen met een prachtig uitzicht. Alleen als het regent hebben ze stromend water. Verschillende hulpverlenende organisaties hebben grote hoeveelheden noodhuisjes neergezet met waterpunten en toiletten voor gezamenlijk gebruik. De huisjes zijn niet groot, maar als het regent zitten deze mensen tenminste droog. Ondanks dat we er in Nederland bijna niets meer over horen ligt de cholera nog steeds op de loer. Ook op het kinderdorp hebben 3 kinderen cholera gehad. Gelukkig hebben ze het overleefd. Net voordat wij aankwamen zijn eindelijk de containers met desinfecterende handgel vrijgegeven uit het havendepot.

Wederopbouw

Het centrum van Port-au-Prince lijkt wel een gebombardeerd oorlogsgebied. Het puin lag weliswaar niet meer op de straten, maar wel op grote hopen. Veel gebouwen hebben nog maar een kleine schok nodig voordat die alsnog instorten. Dit geldt ook het ingestorte paleis, waar tot onze verbazing net op dat moment de vlag gestreken werd met een officiële parade.

Die dag zijn wij naar een project van Double Harvest geweest, even buiten de stad. In 9 dorpjes rondom dit project herstellen en bouwen zij huisjes die door de aardbeving zijn verwoest. De dorpsraad beslist wie in aanmerking komt en wanneer. Deze stichting gaat ons helpen met de bouw van huisjes voor jongeren die ons project al hadden verlaten en hun woning zijn kwijtgeraakt. Zij zijn namelijk teruggekomen naar het kinderdorp.

Lichtpuntjes

Het vliegverkeer naar Haïti is toegenomen en het binnenlands vliegverkeer is beter georganiseerd. Bij de douane aangekomen kregen we een full colourblad aangeboden van het Tourism Association of Haïti. Een eerste aanzet tot toerisme. Men gelooft er weer in.

• Het straatvuil wordt bij elkaar geveegd door mensen met gele T-shirts aan en wordt in containers gegooid. De straten zijn inderdaad schoner. Er zijn meer verkeerslichten gekomen om op kruispunten het verkeer beter te reguleren.
• Er wordt meer stroom geleverd waardoor de betrouwbaarheid van het netwerk is toegenomen.
• Er is meer politie op straat en er wordt veel gecontroleerd. De UN-soldaten zijn nadrukkelijk aanwezig met roadblocs. De veiligheid is aanmerkelijk toegenomen. Er zijn minder kidnappingen, de rust lijkt enigszins weergekeerd.
• Overal in de buitenwijken zagen we nieuwe huisjes staan. Als je geld genoeg hebt is er weer van alles te koop.

 Tot slot

In dit verhaal hebben we u in vogelvlucht deelgenoot willen maken van een mooi moment. De realisatie van een project dat in januari 2010 met de aardbeving begon en waar we nu met blijdschap naar mogen kijken. Natuurlijk hebben we ook schrijnende zaken gezien en zitten er veel indrukken in ons hoofd en op ons netvlies. Maar we zijn bovenal dankbaar dat er een veilige omgeving gecreëerd is waarin velen hun leven vorm geven.