Blog Johan Smoorenburg

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

De toeristen zijn vrijwilligers

Nederlandse bezoekers vragen mij bijna altijd of er in Haïti veel toeristen komen. Ik kan er kort over zijn; aan het toerisme valt niet veel te verdienen in dit land. Omdat Haïti vooral negatief bekend staat, is dat niet zo vreemd. De meeste overheden raden hun onderdanen af om hier naar toe te gaan, tenzij het per se nodig is. Revolutie, opstanden, staatsgrepen, onrust, kidnappings en noem maar op, inspireren nou bepaald niet om hier met je gezin een strandvakantie te houden. Ook de infrastructuur werkt niet mee, net als de slecht functionerende ziekenhuizen en de gebrekkige elektriciteitsvoorzieningen. De intensieve promotiecampagnes van de overheid met verleidelijke foto’s van dit prachtige land kunnen daar niet tegenop.

Toch kwamen er vorig jaar nog zo’n 250.000 buitenlanders het land in. Maar dat waren niet de klassieke toeristen. Meestal zijn het christenen uit de Verenigde Staten. Zij komen voor een week of twee meehelpen bij kleine projecten, bijvoorbeeld om een kerk of weeshuis te bouwen. Ook komen er geregeld medische teams, vaak om grote operaties uit te voeren. Bij vrijwel ieder vliegtuig uit de States dat hier landt, zie je groepjes mensen met leuzen op hun T-shirts als ‘Jezus voor Haïti’. Deze mensen doen beslist een heel goed werk. En, niet te vergeten, zij komen binnen met medicijnen en andere hulpgoederen waar hier zo’n gebrek aan is. Al lijken de bijdragen van al die vrijwilligers voor het oog soms maar klein, zij zijn voor Haïti buitengewoon belangrijk.

Wij zijn dankbaar voor iedereen, ook voor u in Nederland, die zich op welke manier dan ook inzet voor een betere toekomst van Haïti. Gods zegen!

Johan en Wilicie Smoorenburg

Haiti in het nieuws

HAITI-POLITICS-MARTELLY-STRIKE-FUELSBeste vrienden,

Ik neem aan dat er niet zoveel over Haiti in de Nederlandse kranten wordt geschreven of in ander nieuws is. Toch gebeuren hier weer een hoop dingen, is er weer veel geweld en zijn er protestmarsen waarbij al verschillende doden zijn gevallen, vele auto’s in de brand zijn gestoken en winkels worden geplunderd. De reden is dat er presidentsverkiezingen zijn geweest. Er waren maar liefst 54 Kandidaten die allen hoopten om gekozen te worden. De bevolking van Haiti heeft alle vertrouwen in de politiek verloren omdat het land steeds verder achteruit gaat ondanks de geweldige beloften die de politici doen. Niet meer dan 30% van de mensen die mochten stemmen hebben gestemd en dat zegt alles. Voordat de stemmen waren geteld lieten verschillende partijen weten dat zij zeker in de eerste ronde meer dan 50% zouden halen en dat hun Presidentskandidaat zou winnen. Als dat niet zo was dan was er volgens deze partijen fraude gepleegd en werd er opgeroepen om te gaan demonsteren.

Alle Presidentskandidaten weten dat het oproepen tot demonstraties altijd uitloopt op grote gewelddadigheden, maar dat maakt ze niet uit omdat zij toch thuis blijven en geen gevaar lopen. Ze hebben zelfs mensen die ze betalen om deze demonstraties te organiseren. De meeste jonge mensen hebben absoluut niets te doen en dit is een mooie gelegenheid om gewelddadigheden te bedrijven en daarnaast te roven en te stelen. Velen weten niet eens waarom ze daar lopen. Er bleven 2 kandidaten over, maar de man die dacht eerste te worden en daar heel veel geld heeft ingestoken werd tweede, en de andere kandidaat was een volkomen onbekende zakenman. Toen begon de ellende pas goed, de tweede man gaf aan niet in de tweede ronde mee te willen doen. Acht partijen vormden één groep die alles heeft geprobeerd om de 2e verkiezingsronde tegen te houden. Door het vele geweld deze hele afgelopen week zijn de verkiezingen die al een keer waren uitgesteld, en 24 Januari gehouden zouden worden, afgelast. Er is geen andere datum vastgesteld. Niemand weet wat er verder gaat gebeuren, dus gaan we weer een tijd van onzekerheid en geweld tegemoet. Bid voor ons dat het project en wij allen veilig hier doorheen komen.

Het werk
Zoals altijd was de Kerst een hoogtepunt voor de kinderen en de oudjes en ook de kleuterschool. Ondanks de financiële problemen die we hebben heeft Wilcie , mijn vrouw, het feest weer goed georganiseerd en cadeautjes kunnen kopen en er een mooi feest van gemaakt waar de kinderen en de oudjes nu nog over spreken. Er gebeurt verder heel veel in het gehele werk, de kerk, de bijbelschool en alle geestelijke activiteiten die daarbij horen.

Verlof
Wilcie en ik komen in April tot in Juni naar Nederland voor allerlei activiteiten. Neem contact op met donateurscontact als U ons wilt uitnodigen voor spreekbeurten, jeugdsamenkomsten etc. Ook hebben we weer een prachtige presentatie.

We groeten U allen hartelijk, danken U voor de trouw waarmee U aan ons en het werk blijft denken en achter staan, voor velen mensen al meer dan 43 jaar. We zien ernaar uit om U tijdens ons werkverlof ergens te ontmoeten.

We wensen U allen Gods rijke zegen toe.

Johan en Wilcie Smoorenburg

Interview Johan Smoorenburg

JohanHAITI – De stank is niet te harden in de straten van Port-au-Prince, de hoofdstad van Haïti. Ratten snuffelen door het afval, de armoede is stuitend. Het is 1979 wanneer Johan Smoorenburg voor het eerst in Haïti komt. ‘Hier zal ik nooit gaan wonen,’ zegt de zendeling dan nog. Twee jaar later woont hij op het eiland en nu wil hij er nooit meer weg, ondanks alle levensgevaarlijke situaties die hij meemaakte.

Lees meer >>

Het dagelijks leven op het kinderdorp

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet dagelijks leven in het kinderdorp zoveel mogelijk als in gewoon gezin.

Het dagprogramma in het kinderdorp wijkt niet eens veel af van die van een gemiddeld gezin in Nederland. Alleen de tijdstippen verschillen nogal. Vanwege het  klimaat begint voor  de kinderen de dag al om half zes  ’s morgens.  In de twaalf woongroepen nemen de tantes de rol van moeder op zich en zorgen voor een zo’n normaal mogelijk gezinsleven. Al zijn het dan wel flinke gezinnen met 12 tot 14 kinderen. 

Johan Smoorenburg  geniet ervan dat hij in het dorp vrijwel voortdurend omringd is door kinderen. Zijn huis zit vaak tjokvol met kinderen die een spelletje komen spelen of gewoon wat aandacht willen. En als hij door het dorp loopt hangen ze met zijn twintigen aan zijn broekspijpen. “Ik kom uit een kermisgezin, daar waren we altijd bij elkaar”, legt Johan zijn voorkeur uit voor deze gezellige drukte. “Als kinderen sliepen we bij elkaar in de pakwagens.” Hij is dus wel wat gewend en had er destijds na de aardbeving ook totaal geen moeite mee, dat zijn huis vol lag met artsen, verpleegsters en hulpverleners. Geen enkel  punt voor hem om een ontbijt klaar te maken voor een man of 15.

Dagelijkse ritme
De kinderen in het dorp volgen een redelijk strak schema.  Half zes opstaan, bed opmaken, dagopening en dan eten. Om kwart voor acht naar school tot één uur ’s middags, omkleden, eten en huiswerk maken of bijles volgen.  Dat huiswerk maken ze trouwens op school. Intussen doen de kleintjes een middagdutje. Pas ‘s middags na vijf uur gaan de kinderen buitenspelen. Voor die tijd is het gewoon te heet. En op vrije dagen genieten ze  van het zwembad. En ze kunnen zich uitleven bij de sportclubjes of het zangkoortje. Tussen zeven en acht uur ‘s avonds liggen ze allemaal weer op bed. Bekaf. Alleen als er een samenkomst is blijven ze langer op.

Volgens Johan zijn de kinderen best wel gedisciplineerd en doen zonder mopperen hun klusjes in huis. “Ze weten wat hun taak is en klagen daar niet over,” zegt hij. “Wat alleen maar niet overgaat is dat ze hun schoenen en school tassen steeds kapotmaken.” Hij zucht, “dat krijgen we er niet uit.” Maar zeuren doen de kinderen niet, en dat maakt veel goed. “Als je gewoon zegt dat we niet hebben waarom ze vragen, dan accepteren ze dat en vragen niet verder.”

Tantes en géén ooms
Het dorp heeft 12 tantes, een voor elk appartement, en zes reserve tantes. Dit zijn betaalde banen.  Vroeger waren er permanent twee tantes per gezin, maar daar is geen geld meer voor. Nu springt een van de reservetantes in als zij er een keer niet zijn.  Als een tante advies nodig heeft voor de opvoeding of specifieke problemen bij een kind, kan zij terecht bij de psychologe die dagelijks op het dorp aanwezig is. Ook Wilcie weet vaak goede raad.

Ooms ontbreken in het dorp. Opvoeden is hier een zaak voor vrouwen. “De mannen op Haïti zijn nu niet bepaald de gewenste rolmodellen”, zegt Johan daar met gevoel voor understatement over. “Dat de vader afwezig is in dit land blijkt ook wel bij de bezoekuren op zondag. Dan komen er overwegend moeders en andere vrouwelijke familieleden.”

Sociaal leven
Johan loopt geregeld de huisjes binnen voor een praatje. “Je komt hier niet op de thee hoor”, lacht hij. “Dat is een Nederlandse gewoonte. Hetzelfde geldt voor verjaardagen.  Wij kennen hier geen cultuur van verjaardag vieren. Een keer per maand  vieren we feest met alle kinderen en eten dan taart, drinken limonade en zingen liedjes. Dan noemen we meteen welke kinderen jarig zijn geweest.”

Ondanks hun achtergrond  vertonen de kinderen volgens Johan maar weinig gedragsproblemen.  De  onschuldige  knokpartijtjes tussen de jongens daargelaten, die horen er bij.  “Ze komen hier vaak al op jonge leeftijd. En bovendien hebben ze veel veerkracht”, verklaart hij.  “Maar ze helpen elkaar ook door moeilijke momenten heen.”  Hij geeft als voorbeeld twee zusjes die rond hun zevende jaar naar het dorp kwamen. “Ze kwamen allebei in een ander appartement te wonen. Natuurlijk misten ze hun moeder en elkaar, en het ene meisje huilde verschrikkelijk, ik kon haar niet bereiken. De tante zei toen: ‘Papa Jean laat haar maar. Binnen een paar dagen is ze gewend en dan is het goed met haar.’ En zo ging het ook. De andere kinderen hielpen haar en ze kwam al snel tot rust.” Ze maakten later nog wel veel mee met het meisje. Ze had de bloedziekte Falsiforme in de ergste graad. Johan redde nog eens persoonlijk haar leven door direct zelf bloed te geven. Ze heeft het allemaal overleefd en woont nu met haar zus in de Dominicaanse Republiek.

Woonruimte
De huisjes zijn ruim genoeg: een woonkamer, drie slaapkamers en twee badkamers. Natuurlijk valt er altijd wel ergens iets te repareren en dan is er gelukkig de timmerman op het dorp. Op dit moment zou een flinke schilderbeurt geen overbodige luxe zijn. Over de inrichting maakt niemand zich hier druk. Vanwege het klimaat zijn de mensen  meestal buiten. Daar vinden de kinderen ook altijd wel een plekje voor zichzelf, als ze even alleen willen zijn. Maar dat komt eigenlijk zelden voor.  Alleen de matrassen, daar zitten ze wel mee. Er zijn  veel langdurige bedplassers en dan is een nieuwe matras op zijn tijd geen luxe.