Een dag in Hôpital Jude Anne, Haïti

(hieronder volgt een artikel dat is opgenomen van Artsen zonder Grenzen)

Elke dag staat er een rij voor het Hôpital Jude Anne in Port-au-Prince, Haïti. Tientallen vrouwen komen voor een consult en familieleden wachten geduldig tot ze op bezoek mogen. Daarnaast zijn er de hoogzwangere vrouwen. Waar je ook kijkt, overal zie en hoor je zwangere vrouwen: happend naar adem, geknield, gesteund tegen een muur of op de grond. Ze roepen, jammeren en huilen. De dagelijkse gang van zaken in dit Artsen zonder Grenzen-ziekenhuis waar vrouwen die complicaties hebben bij de bevalling geholpen worden. Hulp die ze anders niet krijgen.

Petra Reijners, landencoördinator van Artsen zonder Grenzen in Port-au-Prince: 'We zijn pas sinds maart open en het loopt echt storm. De staatsziekenhuizen functioneren niet: ze hebben geen personeel en als er personeel is zijn ze aan het staken. Zo zijn er in de buurt zes volledig uitgeruste operatiekamers die niet werken! Er zijn wel privé-ziekenhuizen, maar die zijn verschrikkelijk duur. Dus bevallen de meeste vrouwen thuis. Maar bij de minste complicatie sterven ze, want ze kunnen zich geen medische zorg veroorloven. Daarom hebben wij het Jude Anne geopend.'

Hoge nood
Artsen zonder Grenzen biedt zwangere vrouwen gratis medische zorg. Per dag bevallen er dertig tot vijftig vrouwen; in de operatiekamer wordt de ene na de andere keizersnede uitgevoerd. De nood is dan ook hoog. In Haïti sterven 680 vrouwen per 100.000 bevallingen; in Europa ligt dit cijfer op 24. Petra: 'Een groot deel van de gevaarlijke zwangerschappen betreft vrouwen met een zwangerschapsvergiftiging. Als ze niet worden geholpen, sterven ze.'

Te gevaarlijk
Het verhaal van Nelly toont hét grote probleem van Port-au-Prince: onveiligheid en armoede. In haar armen haar kersverse dochter Patricia (3.330 gram), naast het bed zit echtgenoot Patrick: 'Ik voelde dat het tijd was maar de baby kwam maar niet. Ze was te groot - ik kon niet meer,' vertelt Nelly. ‘Het was al laat,' gaat Patrick verder. ‘We wonen in een wijk waar geregeld wordt geschoten. We zijn het geweld wel gewend maar ’s avonds is het te gevaarlijk om naar buiten te gaan.' Zodra het ochtend werd, kwamen ze naar Jude Anne waar Nelly dadelijk werd geopereerd. Net op tijd.

Bendes
Nelly en Patrick wonen in Bel Air, een van de gewelddadigste wijken. Ze wonen in een huisje van golfplaten, samen met Nelly’s moeder, broer met vrouw en twee kinderen, zwager en drie kinderen. Nelly’s zus is een paar maanden eerder omgekomen. Hoe dat gebeurde is niet duidelijk. Ze werd in ieder geval geraakt door een kogel. De politie durft de wijk niet in en ondanks de aanwezigheid van de VN-blauwhelmen blijft het geweld aanhouden. Het zijn de bendes die het hier voor het zeggen hebben.

Nergens om heen te gaan
Petra Reijnders: 'We proberen ons alleen te beperken tot de gecompliceerde gevallen: de risicogevallen. En er zijn veel gevaarlijke zwangerschappen. Wie op het punt staat te bevallen, weigeren we natuurlijk niet. Maar we hebben maar een beperkte capaciteit van 59 bedden. We proberen vooral de vrouwen uit de gewelddadige wijken te bereiken.' ‘We zouden graag wonen waar het veiliger is, maar we kunnen nergens naartoe. We hebben de middelen er niet voor’, vertelt Patrick beschaamd. Nelly: ‘We leven in angst en we zijn gefrustreerd. Maar de geboorte van Patricia is een lichtpunt. Zij zal ons geluk brengen.'

bekijk de video

bekijk de video