Van hulp geven naar hulp ontvangen

“Het is 5.00 uur. In de verte horen we gekraai van hanen en het geblaf van straathonden. Steeds harder klinkt het gebrom van motoren, taptaps en het geronk van afgedankte vrachtwagens. De eerste kinderstemmetjes verbreken de stilte op het terrein. Na een fluitsignaal wordt het even stil, totdat 150 keeltjes gezamenlijk een Creools lied inzetten, op de wijs van ‘How great is our God’. Slaperig duwt Rik de klamboe opzij. Een nieuwe dag op kinderdorp Bon Repos.

Rik & Chralotte

We kleden ons aan, zetten koffie en lopen met beker in de hand de trap van ons appatement midden op het dorp af. In no time hebben we een paar kinderen aan onze vrije arm hangen, de één nog in pyjama, de ander al in schooluniform. “Doucement”, roept Rik, die met een paar woordjes Frans en Creools, handen en voeten duidelijk probeert te maken dat Charlotte pijn in haar rug heeft. We maken wat grapjes, trekken een paar gekke bekken en wensen de kinderen een fijne dag op school. De tantes roepen dat het tijd is voor het ontbijt. Via een rondje om de schommel snellen de kinderen naar hun appartement.

Chalotte - meisjes kinderdorp

We lopen ons rondje over het terrein, langs de muren die dit stukje paradijs scheiden van het chaotisch Haïti. We kunnen ons niet voorstellen dat het ooit ‘De parel van de antillen’ heette. We filosoferen over de toekomst van het dorp. Over het land dat nog altijd zo arm en uitzichtloos lijkt. ’Even een boodschapje doen’ of ‘even naar de bank’ is er niet bij, leren we al snel. Het zijn zowat dagtaken op het Caribische eiland. We filmen wat beelden voor de vlog, maken foto’s op het schoolplein, interviewen twee kinderen en sluiten ons daarna op om wat te kunnen monteren en uitwerken. Het wordt alweer vroeg donker en na een maaltijd bestaande uit rijst, kip en bonen en een uurtje Netflixen kruipen we alweer onder de klamboe.”

Rik en Charlotte zitten er net lekker in en kunnen zich goed verstaanbaar maken, als de arts Charlotte adviseert om terug naar Nederland te gaan. De hernia die kort na aankomst in Haïti bij haar de kop opstak, verergert na ruim twee maanden nog steeds en zelfs de zwaarste pijnstillers helpen niet meer. Ze kan maar kleine stukjes lopen en moet vooral platliggen. Fysiotherapeuten kennen ze hier niet. Dus boekt Charlotte een ticket naar huis. Rik zal achterblijven om het werk op Haïti zo goed en kwaad als dat gaat door te zetten.

Twee dagen voor de vlucht gaat de telefoon. Het gaat niet goed met de vader van Rik en we moeten allebei zo snel mogelijk naar huis komen. Rik vertrekt de volgende ochtend, Charlotte vliegt die dag erop. Helaas is het te laat en moet Rik op het vliegveld van Port-Au-Prince horen dat zijn vader er niet meer is.

Rik - jongens kinderdorp

“En dus zijn we nu allebei weer 9000 kilometer noordelijker. Moe, gebroken, verslagen. Met heel veel vragen en één die er hoog bovenuit torent: Waarom??! We weten dat het leven als christen niet zorgeloos is, maar is dit niet een beetje overdreven? En toch: juist door deze zware periode heen worden we ontzettend gedragen door familie, vrienden, gemeenteleden, onze achterban. We worden overspoeld met kaartjes, bloemen, bemoedigende berichtjes en krijgen zomaar een appartement in Rijnsburg aangeboden. Van hulp geven moeten we ineens hulp ontvangen. Een gekke ommezwaai. Maar meer dan ooit leren we hoe hard we elkaar nodig hebben.

Helaas zijn alle omstandigheden bij elkaar te veel om nu terug te gaan naar Haïti. We zullen onze werkzaamheden voor de stichting dan ook moeten neerleggen. We weten niet wat de toekomst brengt, wel weten we dat we het niet alleen hoeven doen.

Rik & Charlotte


Stichting Hart voor Haiti

Secretariaat :

postbus 23

2230 AA Rijnsburg

mob: 06-54326957

fax: 030-2413315

E-mail : info@hartvoorhaiti.nl

KvK nr : 41152664

ING : NL76 INGB 0005 3616 85

Deutsche Bank : NL24 DEUT 0501 1621 94

t.n.v. Stichting Hart voor Haiti te Pijnacker


Postadres Medewerkers op Haiti

Johan Smoorenburg

P.O Box 15999

Petion Ville

Haiti

 

E-mail : smoorenburg2002@yahoo.com