Johan al 50 jaar zendeling

Dit jaar is Johan Smoorenburg vijftig jaar zendeling. Een bijzondere mijlpaal! Kees Goedhart kijkt terug op zijn ontmoetingen met Johan.

Op een avond in augustus 1963 vertaalde ik Hanspeter Bolli, die uit Zwitserland kwam, in de Marnixzaal in Utrecht. Op deze gedenkwaardige avond kwamen er op de uitnodiging een aantal mensen naar voren, onder wie Johan Smoorenburg. Hij gaf zijn leven aan Jezus. Ikzelf leerde Johan steeds beter kennen omdat hij een trouw bezoeker was van de Bijbelstudies die ik in die tijd mocht geven.

In april 1971 sprak Hanspeter Bolli in Apeldoorn, waar hij een oproep deed voor een echtpaar om te komen helpen bij het groeiende werk op Martinique. Dat sprak de Smoorenburgs bijzonder aan. In januari 1972 vertrokken zij naar Martinique.

Martinique
Vanaf de jaren ’70 t/m 2014 bezochten Fieke en ik regelmatig de zendelingen in Zuid-Amerika en het Caribisch gebied. Zo waren we ook regelmatig op Martinique te vinden. Zowel Hanspeter als Johan wierpen zich op als vertalers van mijn studies en toespraken. Johan bleek ook te beschikken over een groot organisatorisch talent en had een gave om mensen te motiveren mee te bouwen aan kerken in de regio. Als voormalig verkoper stond hij niet snel met een mond vol tanden! Aangezien Johan en ik ook een bijzondere klik bleken te hebben bij het brengen van humoristische verhalen, konden we tijdens de samenkomsten ook aardige voorstellingen geven van Bijbelse taferelen.





Haïti
Na ruim tien jaar Martinique ontstond er een nieuw werk op Haïti. De eerste keer dat ik daar sprak vroeg Johan mij om de preek eenvoudig te houden. De mensen wisten nog niet zoveel van de Bijbel. Enthousiast zei ik dat ik dan wel over Jona zou spreken. Johan temperde mijn enthousiasme door te stellen dat ik dan eerst wel moest uitleggen wie Jona was! Verder bleek het Creools, de taal die gesproken wordt op Haïti, een arme taal te zijn. Volgens Johan had hij dan ook ontzettend veel woorden nodig om bij de vertaling uit te leggen wat ik had gezegd. Soms verdacht ik er hem weleens van dat hij zijn eigen preek stond te maken… 🙂

Vriendschap
Een heel verdrietige tijd was het toen Janny ziek werd en overleed. We deelden zijn grote verdriet; ik bezocht hem een paar jaar achter elkaar. Gelukkig mocht Johan nieuw geluk vinden bij Wilcie. We zijn echte vrienden geworden en het is geweldig om Johan te mogen kennen als een man die, dwars door alle tegenslagen heen, staande is gebleven in de dienst van de Heer. In Hem ligt ook Johans kracht en optimisme om zelfs nu nog door te gaan met zijn moeilijke taak op Haïti. Samen met Fieke wil ik Johan en ook Wilcie omarmen met de liefde van de Heer.

Kees Goedhart

bron: Nieuwsbrief Zending & Gemeente – Mei 2021

“Hier voelde ik me eindelijk veilig”

Samuel groeide op in het kinderdorp

Het is een week voor de inauguratie van Joe Biden als we videobellen met Jean Sammuel. Volgende week kan hij niet, vertelt hij, want dan is de inauguratie. “Ga je feestvieren dan?” vraag ik onbevangen. “Nee, ik moet werken. Er worden rellen verwacht en overal in het land worden politiemensen en beveiligers zoals ik opgeroepen om te komen helpen.” Het is duidelijk dat Jean zijn zaakjes goed op orde heeft en een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft. Maar dat is hem zeker niet aan komen waaien…

“Mijn moeder stierf toen ik drie maanden oud was. Mijn vader was uit beeld en mijn oma zorgde voor mij. We woonden in het zuidoosten van Haïti, in Thiotte. Ik was een jaar of zes toen we verhuisden naar Cité Soleil, een sloppenwijk in Port-au-Prince. We waren vreselijk arm. Ik kan me nog herinneren dat ik ver moest lopen om eten te halen bij het voedselprogramma van de overheid. Dan moest je uren in de rij staan, en als klein ventje werd ik vaak opzij geduwd. Er werd ook vaak om eten gevochten. Dat was echt een angstige tijd.”

“Mijn oma ging naar een gemeente daar in de buurt. De voorganger zag hoe we aan het worstelen waren en bracht mijn oma in contact met Johan Smoorenburg. Zo kwam ik toen op het kinderdorp terecht, als een van de eerste kinderen van het project. Er was eten en ik hoefde er niet om te vechten! We sliepen in een groot gebouw, waar we veilig waren! Het was voor mij een verschil van dag en nacht. Met de jongens in mijn appartement hadden we het goed, met veel van hen heb ik nog steeds contact.”

Al die tijd denkt Jean dat hij behalve zijn oma geen familie meer heeft. Tot een van de jongetjes uit zijn appartement bezoek krijgt van een tante. “Ze vroeg waar ik vandaan kwam, en toen bleek dat zij uit mijn geboortedorp kwam. Sterker nog, ze herkende mijn verhaal en dacht ook mijn vader te kennen!” Er wordt contact gelegd en Jean krijgt de verrassing van zijn leven: “Ik bleek nog een hele familie te hebben! Mijn vader leefde nog, maar ik had ook (half)broers en -zussen, tantes, ooms… het was een emotioneel weerzien. Dat was alles wat ik altijd had gewild. We hebben nog steeds veel contact, hoewel het gezin over verschillende landen verspreid woont.”

Jean is begin 20 als hij zijn familie terug vindt. Tegen die tijd is hij opgeleid tot vertaler. “Ik vertaalde veel officiële documenten, zoals adoptiepapieren. Daardoor had ik ook veel contact met mensen in Amerika, die me uitnodigden om hen te bezoeken. Ik ontmoette daar mijn vrouw. We trouwden en kregen drie kinderen, die nu 15, 11 en 8 jaar oud zijn.” Jean is dankbaar hoe zijn leven een wending heeft genomen. Hij vertelt: “Je hebt op Haïti vaak het gevoel dat je nauwelijks het verschil kunt maken. Maar investeren in een kind is het beste wat je kunt doen, dat blijkt maar weer uit mijn verhaal.”

Kidnapping in Haïti

Bovenstaande documentaire over de kidnappingen in Haïti kregen we vanuit de veldwerkers in het land toegestuurd. Een indrukwekkende documentaire en zeker de moeite waard om deze te bekijken.

Jameson Valerys

Jameson Valerys

“Mijn naam is Jameson Valerys en ik ben 36 jaar oud. Ik ben computerdeskundige
en ik werk voor de PNUD (Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties). Ik heb een goed salaris, waardoor ik een waardig leven op kan bouwen en ook voor mijn familie kan zorgen. Als ik kijk naar dit land, waar zoveel armoede, geweld en natuurrampen zijn, dan weet ik dat ik bevoorrecht ben. Dit alles dankzij de kostbare hulp van stichting Hart voor Haïti.

Ik kom uit een zeer arme familie en zoals in elke arme familie is onderwijs een luxe. Toen ik 6 jaar oud was kwam ik op het kinderdorp terecht. Hier kreeg ik een goede opleiding, ik heb nooit honger gekend en ik ben altijd heel goed behandeld. Na de middelbare school kreeg ik de mogelijkheid om naar de universiteit te gaan. Ik heb gekozen voor de studie computertechnologie en ik heb mijn diploma hiervoor gehaald. Dankzij alle kansen en hulp die ik heb gehad heb ik altijd werk kunnen vinden bij topinstituten. Zo heb ik bij het Franse Rode Kruis mogen werken, bij USAID en nu bij PNUD.


Ik ben heel dankbaar dat ik al deze kansen in mijn leven heb gekregen. Dankzij stichting Hart voor Haïti krijgen vele kinderen de kans om uit de armoede te ontsnappen en op te groeien tot verantwoordelijke volwassenen. Wat de stichting hier allemaal doet en heeft gedaan, dat is uitermate groot en eervol werk. Nogmaals hartelijk dank aan de stichting en aan allen die dit mogelijk hebben gemaakt.”