“Hier voelde ik me eindelijk veilig”

Samuel groeide op in het kinderdorp

Het is een week voor de inauguratie van Joe Biden als we videobellen met Jean Sammuel. Volgende week kan hij niet, vertelt hij, want dan is de inauguratie. “Ga je feestvieren dan?” vraag ik onbevangen. “Nee, ik moet werken. Er worden rellen verwacht en overal in het land worden politiemensen en beveiligers zoals ik opgeroepen om te komen helpen.” Het is duidelijk dat Jean zijn zaakjes goed op orde heeft en een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft. Maar dat is hem zeker niet aan komen waaien…

“Mijn moeder stierf toen ik drie maanden oud was. Mijn vader was uit beeld en mijn oma zorgde voor mij. We woonden in het zuidoosten van Haïti, in Thiotte. Ik was een jaar of zes toen we verhuisden naar Cité Soleil, een sloppenwijk in Port-au-Prince. We waren vreselijk arm. Ik kan me nog herinneren dat ik ver moest lopen om eten te halen bij het voedselprogramma van de overheid. Dan moest je uren in de rij staan, en als klein ventje werd ik vaak opzij geduwd. Er werd ook vaak om eten gevochten. Dat was echt een angstige tijd.”

“Mijn oma ging naar een gemeente daar in de buurt. De voorganger zag hoe we aan het worstelen waren en bracht mijn oma in contact met Johan Smoorenburg. Zo kwam ik toen op het kinderdorp terecht, als een van de eerste kinderen van het project. Er was eten en ik hoefde er niet om te vechten! We sliepen in een groot gebouw, waar we veilig waren! Het was voor mij een verschil van dag en nacht. Met de jongens in mijn appartement hadden we het goed, met veel van hen heb ik nog steeds contact.”

Al die tijd denkt Jean dat hij behalve zijn oma geen familie meer heeft. Tot een van de jongetjes uit zijn appartement bezoek krijgt van een tante. “Ze vroeg waar ik vandaan kwam, en toen bleek dat zij uit mijn geboortedorp kwam. Sterker nog, ze herkende mijn verhaal en dacht ook mijn vader te kennen!” Er wordt contact gelegd en Jean krijgt de verrassing van zijn leven: “Ik bleek nog een hele familie te hebben! Mijn vader leefde nog, maar ik had ook (half)broers en -zussen, tantes, ooms… het was een emotioneel weerzien. Dat was alles wat ik altijd had gewild. We hebben nog steeds veel contact, hoewel het gezin over verschillende landen verspreid woont.”

Jean is begin 20 als hij zijn familie terug vindt. Tegen die tijd is hij opgeleid tot vertaler. “Ik vertaalde veel officiële documenten, zoals adoptiepapieren. Daardoor had ik ook veel contact met mensen in Amerika, die me uitnodigden om hen te bezoeken. Ik ontmoette daar mijn vrouw. We trouwden en kregen drie kinderen, die nu 15, 11 en 8 jaar oud zijn.” Jean is dankbaar hoe zijn leven een wending heeft genomen. Hij vertelt: “Je hebt op Haïti vaak het gevoel dat je nauwelijks het verschil kunt maken. Maar investeren in een kind is het beste wat je kunt doen, dat blijkt maar weer uit mijn verhaal.”

Kidnapping in Haïti

Bovenstaande documentaire over de kidnappingen in Haïti kregen we vanuit de veldwerkers in het land toegestuurd. Een indrukwekkende documentaire en zeker de moeite waard om deze te bekijken.

Jameson Valerys

Jameson Valerys

“Mijn naam is Jameson Valerys en ik ben 36 jaar oud. Ik ben computerdeskundige
en ik werk voor de PNUD (Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties). Ik heb een goed salaris, waardoor ik een waardig leven op kan bouwen en ook voor mijn familie kan zorgen. Als ik kijk naar dit land, waar zoveel armoede, geweld en natuurrampen zijn, dan weet ik dat ik bevoorrecht ben. Dit alles dankzij de kostbare hulp van stichting Hart voor Haïti.

Ik kom uit een zeer arme familie en zoals in elke arme familie is onderwijs een luxe. Toen ik 6 jaar oud was kwam ik op het kinderdorp terecht. Hier kreeg ik een goede opleiding, ik heb nooit honger gekend en ik ben altijd heel goed behandeld. Na de middelbare school kreeg ik de mogelijkheid om naar de universiteit te gaan. Ik heb gekozen voor de studie computertechnologie en ik heb mijn diploma hiervoor gehaald. Dankzij alle kansen en hulp die ik heb gehad heb ik altijd werk kunnen vinden bij topinstituten. Zo heb ik bij het Franse Rode Kruis mogen werken, bij USAID en nu bij PNUD.


Ik ben heel dankbaar dat ik al deze kansen in mijn leven heb gekregen. Dankzij stichting Hart voor Haïti krijgen vele kinderen de kans om uit de armoede te ontsnappen en op te groeien tot verantwoordelijke volwassenen. Wat de stichting hier allemaal doet en heeft gedaan, dat is uitermate groot en eervol werk. Nogmaals hartelijk dank aan de stichting en aan allen die dit mogelijk hebben gemaakt.”

Diana Vallon

Diana Vallon

“Ik ben Diana Vallon en ik ben opgegroeid in het kinderdorp van Hart voor Haïti. Ik ben nu 23 jaar en ik studeer toerisme aan een bekende universiteit. Dankzij alle steun, liefde en kansen die ik heb ontvangen ben ik opgegroeid in een mooi huis. Ik had altijd een bed om in te slapen en ik heb nooit honger gehad.

Veel meisjes van mijn leeftijd hebben nooit de kansen gehad die ik wel heb gekregen. Daar ben ik me wel bewust van en daar ben ik ook heel dankbaar voor. Er zijn heel veel meisjes die al op jonge leeftijd zwanger raken en niet in staat zijn om voor zichzelf, laat staan voor hun kinderen te zorgen.

Dankzij mijn opvoeding in het kinderdorp heb ik nu een toekomst. Dat allemaal dankzij de hulp en steun die ik heb ontvangen. Nu kunnen de dromen die ik heb werkelijkheid worden en kan ik ook iets betekenen voor mijn land. Uit het diepste van mijn hart wil ik u danken en ik dank ook papi Jean (Johan) voor al het harde werk dat hij verricht op Haïti.”