Tien jaar na de aardbeving op Haïti

Op 12 januari is het 10 jaar geleden dat Haiti werd getroffen door een aardbeving. Met een kracht van 7 op de schaal van Richter en slechts 25 kilometer van de hoofdstad Port-au-Prince, verwoestte deze aardbeving in 2010 de hele Haïtiaanse samenleving. Johan Smoorenburg, zendeling voor stichting Hart voor Haiti, blikt terug: “Eigenlijk kom je er nooit meer echt overheen.”

“Je houdt er altijd rekening mee dat het weer kan gebeuren”

Smoorenburg weet nog goed waar hij was toen de aardbeving Haiti overviel: “Ik was net thuisgekomen uit de stad en keek even naar het nieuws, toen ik een verschrikkelijk lawaai hoorde. Direct werd ik op en neer gegooid in mijn stoel. Ik schreeuwde naar mijn vrouw die in de slaapkamer zat: “Eruit, eruit, aardbeving!” Met moeite zijn we uit ons huis gekomen, dat gelukkig is blijven staan, anders hadden we het niet overleefd. Ondanks de grote schade die we zelf zagen op het kinderdorp van Hart voor Haiti, realiseerden we ons toen de omvang nog niet van deze grootste ramp ooit op Haiti.” In de dagen na de aardbeving werd dit pijnlijk duidelijk voor Smoorenburg en zijn team: “Beetje bij beetje begonnen we te begrijpen hoe groot de schade was maar ook hoeveel vrienden en kennissen we hadden verloren.”

Johan Smoorenburg is de drijvende kracht achter kinderdorp Bon Repos in Port-au-Prince, waar 180 (wees)kinderen worden opgevangen en meer dan 500 kinderen naar school gaan. Ook in het kinderdorp was de schade enorm. Smoorenburg: “De school en de kerk waren ingestort. Op het moment van de aardbeving zat er een klas met jonge vrouwen in de school. Zeven van hen zijn gewond uit het puin gehaald, maar gelukkig hadden we geen doden te betreuren. Toch heeft de aardbeving wel ons leven op zijn kop gezet: we moesten maanden in tenten wonen. Kinderen die het dorp al verlaten hadden omdat ze voor zichzelf konden zorgen, kwamen terug en vroegen om hulp. En er werd ons natuurlijk ook om onderdak gevraagd voor al die kinderen die hun ouders door de aardbeving hadden verloren. Er zijn naar schatting 250.000 mensen gedood en de hele binnenstad was verwoest. De schade was niet te overzien, en de maanden na de aardbeving was het een grote puinhoop. Niemand wist waar te beginnen.”

Al snel werden over de hele wereld hulpacties gestart. Miljarden werden ingezameld om Haiti weer overeind te helpen. Smoorenburg: “Het gekke is dat er bij dit soort rampen, waar dan ook in de wereld, altijd mensen zijn die zich verrijken. Natuurlijk is dit ook op Haiti gebeurd. Door corruptie is er heel veel geld verdwenen en sommige landen hebben het beloofde geld uiteindelijk niet gestuurd. Haiti had met dit geld een goede start kunnen maken, maar helaas zie je ook vandaag de dag nog de gevolgen van deze ramp.” Ook stichting Hart voor Haiti heeft veel geld vanuit Nederland gekregen naar aanleiding van de aardbeving. “We zijn daar heel verantwoord mee omgegaan. We zijn begonnen met de muur rondom het kinderdorp opnieuw op te bouwen. Kinderen zijn natuurlijk kwetsbaar, zeker in zo’n situatie, als iedereen het overzicht kwijt is. Daarna hebben we de school en de kerk kunnen herbouwen en vier nieuwe appartementen, voor al die kinderen die door de aardbeving geen ouders meer hadden. Ook voor mensen buiten het kinderdorp hebben we veel kunnen doen: we hebben water en voedselpakketten uitgedeeld, ziekenhuizen ondersteund met hulppakketten en veel mensen kunnen helpen bij het herbouwen van hun huis. Iedere cent is verantwoord op onze website.”

In Haiti lijkt een ramp nooit ver weg. “Na de aardbeving hebben we te maken gehad met verschillende cyclonen, die veel hebben vernield. En op dit moment is er een grote politieke crisis bezig, die al meer dan drie maanden duurt. De oppositie wil de president weg hebben, zij vinden dat hij niet genoeg doet om het land te veranderen. Die politieke onrust kennen we goed in Haiti, maar dit keer hebben we ook te maken met bewapende bendes die deze chaos gebruiken om hun doelen te bereiken. Zij worden gefinancierd door politici en rijke zakenmensen en zijn beter bewapend dan de politie. Dit maakt het leven op Haiti momenteel heel gevaarlijk. In de 38 jaar dat ik hier woon heb ik Haiti nog nooit zo gezien: je kunt zomaar overvallen worden in de stad. Het is om moedeloos van te worden.” In dat alles is het kinderdorp een veilige haven. “We zijn dankbaar dat we in het kinderdorp tot nu toe veilig zijn gebleven en de kinderen relatief weinig merken van wat er buiten de muren van het dorp gebeurt. Dat is heel bijzonder.”


Publicatie datum / laatste wijziging : 03 jan 2020

De situatie van de bevolking wordt steeds nijpender

Beste vrienden,

De situatie op Haïti blijft uitermate moeilijk en gevaarlijk. Een groot gevaar
zijn de bandieten die op verschillende plaatsen gewapende overvallen doen, je
weet nooit waar en wanneer. Ze vernielen auto’s bij barricades, maar ook beroven ze chauffeurs van hun auto’s. De politie doet zijn best om de orde te handhaven, ondanks dat velen al een paar maanden niet zijn betaald. Ze zijn echter vrijwel machteloos en de bendes openen ook tegenover de politie gewoon het vuur.

Hoe dit verhaal gaat aflopen kan niemand zeggen. Elke dag zijn er nieuwe
oproepen van de oppositie om het land geheel af te sluiten. De situatie van de
bevolking wordt steeds nijpender, de mensen die normaal wat geld verdienen op de markt worden bestolen van hun koopwaar. Op het project beginnen we dit ook te merken want er komen steeds meer mensen aan de poort voor hulp. Doordat voorraden vrijwel niet meer vervoerd kunnen worden vanuit het binnenland naar de steden wordt er op dit moment gewaarschuwd voor een hongersnood in verschillende delen van het land.

Op het kinderdorp loopt alles redelijk normaal, er is voldoende voedsel mede dankzij de hulp van een grote organisatie die ons 50 zakken rijst doneerde. Er moet wel worden geïmproviseerd maar het team doet het goed en daar zijn we meer dan dankbaar voor.

Experts waarschuwen dat als dit nog langer doorgaat het op een grote ramp uit gaat lopen. Naast dat er voedselschaarste begint te ontstaan zijn er ook bijna geen medicijnen meer te krijgen want vrijwel niets komt meer door de douane. Lieve mensen, bid alstublieft voor deze hele toestand.

We houden jullie op de hoogte en wensen jullie allen het allerbeste,

Johan en Wilcie


Publicatie datum / laatste wijziging : 03 dec 2019

“Dit is niet meer het mooie Haïti dat ik mij herinner uit mijn kindertijd”

Matthew en Johanne Smoorenburg, zoon en schoondochter van Johan, zijn  onlangs vanuit Amerika terug verhuisd naar Haïti. Maar het welkom was allesbehalve warm.

Johanne: “Het ergste moment van onze thuiskomst in Haïti herinner ik me nog goed. Onze zaak werd namelijk na twee dagen al beschadigd en geplunderd.
Dat kwam ontzettend hard aan voor ons, we moesten heel serieus nadenken over wat onze volgende stap ging zijn. We maken ons namelijk ook zorgen over onze twaalf werknemers. De situatie is hier heel chaotisch geworden, er hangt een erge spanning en een gewelddadige sfeer. Dit is niet meer het mooie Haïti dat ik mij herinner uit mijn kindertijd.”

“Mijn echtgenoot Matthew en ik werken al sinds 1996 samen in Matthews bedrijf. Wij zijn vertrokken uit Haïti met onze twee kinderen, omdat er toen ook al sprake was van onzekerheden in het land. Het ging toen voornamelijk om ontvoeringen, dit raakte mij heel erg omdat ik altijd zoveel van mijn land heb gehouden. Ik heb nooit spijt gehad dat we vertrokken zijn met onze twee
kinderen, hun veiligheid gaat voor alles. Maar ik ben altijd aan Haïti blijven denken en mijn hart ging ook altijd uit naar het mooie land waar ik ben opgegroeid. Ik heb steeds gedaan wat ik kon doen om iedereen in nood te helpen. Ook Stichting Hart voor Haïti hebben we steeds ondersteund, wat
door mijn schoonvader is opgericht en waar hij zich zo voor inzet. Ik ben zo trots op hem!”

“Omdat onze twee kinderen nu afgestudeerd zijn, besloten mijn echtgenoot en ik om terug naar Haiti te gaan. We hopen het bedrijf vanuit Haïti voort te zetten. De beslissing om terug naar Haïti te gaan was heel zwaar voor mij, zeker na vijftien jaar afwezig te zijn geweest. Hoewel het leven in Haïti
de afgelopen jaren alleen maar is verslechterd, heb ik diep van binnen altijd geweten dat mijn plaats in Haïti is, samen met mijn echtgenoot.”

“Leven in constante stress, zoals dat nu de realiteit is in Haïti, is niet gemakkelijk. Mensen uit alle lagen van de bevolking hebben het moeilijk en lijden eronder. We hebben besloten om het nog een kans te geven, we hebben de hoop dat het wel beter kan worden. Maar het is niet gemakkelijk om
hoopvol te blijven, zeker als we alleen maar zien dat de stabiliteit vermindert en de armoede en het geweld groeit. Ik hoop uit het diepste in mijn hart dat er ooit een dag komt dat Haïti opnieuw een mooie en veilige plaats is om te wonen.”


Publicatie datum / laatste wijziging :

Helaas….

Ik zou willen dat ik u, na de toch wat deprimerende nieuwsbrieven die we
afgelopen jaar hebben gestuurd, nu zou kunnen trakteren op goed nieuws.
Dat de zaken er goed voor staan. Dat de rust op Haïti is teruggekeerd. Dat
er eindelijk een betrouwbare, stabiele regering is aangetreden.
Maar helaas…de werkelijkheid is anders.

Alles waar we u de afgelopen maanden over verteld hebben, is nog
steeds aan de orde, vaak nog veel erger dan het was. Het enige punt van
hoop is het feit dat het kinderdorp tot nu toe een veilige plek is gebleven,
en dat we -God zij dank- nog steeds genoeg te eten hebben voor onze
kinderen en ons team.

Ook op persoonlijk vlak is het een overweldigende tijd geweest. Mijn
moeder Else Vlug, al jaren met mijn vader in het comité van aanbeveling
van de stichting, is begin november overleden. Zij steunde het werk van
Hart voor Haïti met volle overgave en ook in mijn werk voor de stichting
heb ik me altijd door haar gesteund gevoeld.

Ik wens u namens de stichting goede kerstdagen. Dat er licht mag
schijnen, bij u thuis maar ook op het kinderdorp!

Robin Vlug, voorzitter Hart voor Haïti


Publicatie datum / laatste wijziging :