Klap op klap in arm Haïti

Hoeveel ellende kunnen de Haïtianen verdragen?
Robin Vlug, voorzitter van Hart voor Haïti, wordt er wel eens moedeloos van. In het armlastige land in de Caraïbische Zee wonen na de desastreuze aardbeving van 2010 nog steeds mensen in tenten, die toen werden opgetrokken. En nu zijn er opnieuw duizenden mensen dakloos geworden.

,,Klap op klap’’, verzucht Robin Vlug.
Hij krijgt op dit moment voortdurend beelden toegestuurd van de wanhoop op Haïti. Het toch al door corruptie, politieke onrust, niets ontziende bendes, schrijnende armoede en natuurgeweld geteisterde land werd op 14 augustus getroffen door een zware aardbeving.

Vooral op het grote schiereiland in het zuidwesten van Haïti – in plaatsen als Les Cayes, Jérémie en Anse-à-Veaux – is de schade en het leed
groot. Hoofdstad Port-au-Prince, zo’n 125 kilometer verderop – is gespaard gebleven.

,,Hoewel ze de aardschokken ook daar konden voelen’’, aldus Vlug.
In het kinderdorp Bon Repos van de kleine hulporganisatie vluchtte iedereen naar buiten. Met name onder de volwassenen in Bon Repos was er paniek: zij konden zich de aardbeving van 2010 nog goed voor de geest halen. Toen werd het project van Hart voor Haïti voluit geraakt, nu is alles blijven staan.

Lokale kennis
Hart voor Haïti is inmiddels met een kleine inzamelingsactie begonnen. ,,We zijn niet gespecialiseerd in rampen, de eerste noodhulp is meer het pakkie-an van het Rode Kruis en andere grote organisaties’’, aldus Vlug. ,,Maar voor de wederopbouw heb je lokale kennis nodig en dat hebben wij wél. Onze organisatie bouwde begin jaren tachtig het kinderdorp en zit sindsdien onafgebroken op Haïti, met allerlei activiteiten.’’

Het is gecompliceerd:
de grote organisaties stellen vaak ’te westerse’ eisen aan wederopbouwhulp. Dan moeten er documenten van het kadaster worden geleverd, terwijl er op Haïti niet zoiets is als een kadaster, geeft Vlug als voorbeeld, of zijn de plannen te luxe en daardoor niet uitvoerbaar. ,,Je moet er met andere ogen naar kijken, de Haïtiaanse standaard in gedachten houden. Eenvoudige pakketten met bouwmaterialen – dat kost niet meer dan 1500 dollar – waarmee mensen onder begeleiding van een deskundige zelf hun huisje kunnen bouwen: dat werk goed’’, zegt hij.

Vlug zag het bij wederopbouwprojecten na de aardbeving van 2010 nogal fout gaan. ,,Ik heb projecten gezien die te chic en te groot waren Er ontstond tweespalt. Dat moeten we nu niet laten gebeuren.’’ Een klein lichtpuntje: het gebied dat nu is getroffen is veel minder dichtbevolkt dan de hoofdstad. In 2010 vielen er veel meer slachtoffers; de aantallen die bij die grote aardbevingsramp genoemd worden, variëren van 180.000 tot 300.000. Nu melden lokale bronnen rond de 2.000 geborgen doden (nog niet iedereen is gevonden) en bijna 10.000 gewonden. Het aantal verwoeste of zwaar beschadigde huizen wordt geschat op zo’n 60.000 tot 85.000.

Hoe moet het goed komen, vraagt Vlug zich wel eens af. Het land heeft met zijn geschiedenis van corruptie, wanbeheer en natuurgeweld nooit een eerlijke kans gekregen om zich voorspoedig te ontwikkelen. Iedereen is het vertrouwen in de overheid kwijt, uit die hoek valt weinig te verwachten. ,,Er wordt een beroep op ons gedaan en daar geven wij gehoor aan’’, zegt Vlug. De organisatie heeft vanuit Port-au-Prince een paar mensen in een pick-up naar het rampgebied gestuurd – een hachelijke onderneming want de getroffen plaatsen zijn slecht bereikbaar – om te inventariseren en een plan te maken. ,,Als je weet hoe slecht Haïti ervoor staat, is het moeilijk om er iets positiefs over te zeggen. Maar wij houden de moed erin’’, zegt Vlug. ,,Door te kijken naar de individuen die we een toekomst hebben kunnen geven.’’

Bron : Leidsch Dagblad – donderdag 19 augustus 2021

‘De ellende in Haïti houdt maar niet op’

Vorige week werd Haïti opgeschrikt door een zware aardbeving met duizenden doden en nog meer gewonden als gevolg. Zendeling Johan Smoorenburg (77) woont en werkt al veertig jaar in het Caraïbische land, dat de laatste decennia tegenslag op tegenslag te verwerken krijgt. Zijn geloof houdt hem op de been.

Twee dagen voor de aardbeving vertrok Johan met zijn vrouw naar Sint-Maarten om zijn zoon te bezoeken en daarna verder te reizen naar Nederland voor een werkbezoek. Zijn andere zoon, die op het moment van de ramp in Haïti was, had hij vlak na de beving aan de lijn. Johan: “Hij vertelde vanuit zijn auto dat hij onderweg enorme schokken voelde. We wisten op dat moment nog niet wat er precies aan de hand was.”
Het bleek een 36 seconden durende aardbeving van 7.2 op de schaal van Richter te zijn.

Traumatische gebeurtenis

Niet veel later stroomden de berichten binnen dat het epicentrum in het zuidwesten lag, zo’n zeventig kilometer van de hoofdstad Port-au-Prince, die door de aardbeving van 2010 grotendeels verwoest werd. Vijftien kilometer ten noorden van de stad ligt het kinderdorp Bon Repos, waar Johan werkt. Daar is ogenschijnlijk geen schade. De schokken zorgden daar vooral voor paniek. “Voor veel kinderen was het een traumatische gebeurtenis, aangezien ze de vorige aardbeving ook hebben meegemaakt. Sommigen verloren hierbij hun ouders. We hebben vrijwel continu contact met de mensen daar om ze een hart onder de riem te steken.”

Wat ging er door u heen toen u besefte wat er aan de hand was?
“Mijn eerste gedachte was: we gaan terug. Maar aangezien de schade in onze thuisbasis minimaal is, kunnen we weinig doen.”

Johan vertelt over de hevige regenval in de dagen na de aardbeving, waardoor de wegen naar het zuiden nagenoeg onbegaanbaar werden. En vanuit Port-au-Prince moet je door gebieden reizen waar bandieten de wet stellen. Johan: “Het is simpelweg te gevaarlijk om zelf door dat deel van het land te rijden. Maar het is in het rampgebied een en al ellende, blijkt uit de verschrikkelijke filmpjes en foto’s van slachtoffers en ingestorte gebouwen.”

Slechte leefomstandigheden

“De beving van 2010 was een stuk schadelijker dan deze, maar dit is de zoveelste druppel in de emmer van ellende voor Haïti,” vervolgt Johan. “Ik woon hier veertig jaar en heb vier staatsgrepen en verscheidene orkanen en aardbevingen meegemaakt. En ik noemde net al de criminele bendes die bepaalde gebieden onveilig maken. Het houdt maar niet op voor het land. De leefomstandigheden worden hier steeds slechter.”

Maakt dat niet moedeloos?
“Natuurlijk, die momenten ken ik ook. Maar mijn geloof helpt me de moed erin te houden en door te gaan. Ik ervaar een roeping.” Lachend: “Ik lees nergens in de Bijbel dat apostelen met pensioen gaan, en ik zou niet weten wat ik moet doen als ik stop. Ik ben verliefd geworden op het land, ondanks alle gebreken, en voel me deel van de bevolking. Begin jaren tachtig zijn we hier met niets begonnen en hebben we een heel kinderdorp opgebouwd. Terugkijken op dat proces helpt me om positief gestemd te blijven. En ik ben ‘vader’ van zo’n 700 kinderen die ik in het kinderdorp heb zien opgroeien. Die laat je toch niet in de steek? Ik sterf liever in het harnas dan in een ouderenappartementje.”

Bron : visie eo.nl

Actie aardbeving

Nu we een aantal dagen verder zijn wordt de omvang van de beving steeds meer zichtbaar. Zowel via officiële berichtgeving als informatie van o.a. Facebook komen er steeds meer foto’s en video’s beschikbaar vanuit het meest getroffen gebied. Als er één ding is wat duidelijk is dan is dat dit: er is hulp nodig! Zowel op korte termijn alsook op de langere termijn.

Op moment van schrijven zijn we aan het oriënteren welke hulp we kunnen gaan bieden. Omdat wij als relatief kleine organisatie niet de middelen en capaciteit hebben om grootschalige acties te houden willen wij ons gaan richten op specifieke hulpverlening. Net als in 2010 denken we aan het (her)bouwen van huizen of scholen. 

Door op onderstaande link te klikken kunt ook u meehelpen!

Update situatie kinderdorp

Vanuit onze achterban krijgen we veel vragen over de situatie op het kinderdorp Bon Repos. Johan Smoorenburg heeft laten weten dat er ogenschijnlijk geen schade op het kinderdorp zelf lijkt te zijn. De beving was wel duidelijk voelbaar en er ontstond paniek. Iedereen vluchtte naar buiten om in veiligheid te komen. Voor veel kinderen was het ook wederom een traumatische gebeurtenis. Velen hebben de aardbeving in 2010 meegemaakt en sommigen zijn hierbij ook hun ouders verloren.

Actie

Nu we een aantal dagen verder zijn wordt de omvang van de beving steeds meer zichtbaar. Zowel via officiële berichtgeving als informatie van o.a. Facebook komen er steeds meer foto’s en video’s beschikbaar vanuit het meest getroffen gebied. Als er één ding is wat duidelijk is dan is dat dit: er is hulp nodig! Zowel op korte termijn alsook op de langere termijn.

Op moment van schrijven zijn we aan het oriënteren welke hulp we kunnen gaan bieden. Omdat wij als relatief kleine organisatie niet de middelen en capaciteit hebben om grootschalige acties te houden willen wij ons gaan richten op specifieke hulpverlening. Net als in 2010 denken we aan het (her)bouwen van huizen of scholen. 

Door op onderstaande link te klikken kunt ook u meehelpen!